Yüzde 65 Bedensel Engelli Sinif Ögretmeni 13 Yildir Sevgiyle Ögrenci Yetistiriyor

Eskisehir’de sinif ögretmenligi yapan Enes Acartürk’e HSM Tip 1 adindaki kas ve sinir hastaligi nedeniyle yüzde 65 bedensel engel tanisi koyuldu. Babasinin istegiyle ögretmen olmaya karar veren Acartürk, meslekte 13’üncü yilina girdi. Meslege basladigi Zübeyde Hanim Ilkokulu’nda görevine devam eden 34 yasindaki sinif ögretmeni, ögrencilerini sevgiyle yetistiriyor. Ögretmenlige basladiginda akademisyenlik hayali oldugunu dile getiren Acartürk, ögrencilerinin gözlerindeki heyecani görünce ögretmen olarak kalmaya karar verdigini belirtti.

Durumu elverdikçe yeni ögrenciler yetistirecegini aktaran Enes Acartürk, ögretmenlik yapmaktan mutluluk duydugunu söyledi.



“Ögrencilerin gözlerindeki bilgi açligini görünce içimde ögretmenlige karsi isinma oldu”

Akademisyenlik hayalinden vazgeçerek ögretmenlige devam etmekten hiç pismanlik duymadigini vurgulayan Acartürk, “Bir hastaligim var. Hastaligin getirdigi sebeplerden dolayi çok fazla heyecan veya macera içeren bir hayatim olmadi. Mahallede arkadaslarla oynardim ve okul gidip gelirdim. Okulda ögretmenlerimizin çabasiyla bu günlere kadar gelebildik. Ögretmen olmamdaki en büyük pay babamin. Babam ögretmen olmami çok istiyordu. Kendisi memur oldugu ve sürekli ögretmenlerle birlikte bulundugu için benim de ögretmen olmami istedi. Benden tek bir istegi vardi. Ne olursan ol yeter ki ögretmen ol diyordu. Daha sonra akademisyenlige yönelmek istedim. Yüksek lisans yaptim ama yarida birakmak zorunda kaldim. Ben ögretmenlige bu okulda basladim. Ögrencilerin gözlerindeki bilgi açligini ve ögrenme çabasini görünce içimde ögretmenlige karsi bir isinma oldu. Ben bu meslegi seviyorum galiba ve bu meslegi yapmaliyim tarzinda bir aydinlanma geldi. Yüksek lisansi yarida biraktigim için hiçbir pismanligim olmadi” diye konustu.



“Hastaligim nereye kadar el verirse çalisacagim”

Çocuklarin kendilerine gülümsemesinin bile dogru karar verdigini anlamasini sagladigini belirten Enes Acartürk, “Ögretmenlige iyi ki baslamisim dedim. Çünkü çocuklarin gülümsemesi ve bizlere sarilmasi, bize ögretmenlige ne kadar özverili çalismamiz gerektigini anlatiyor. Hastaligim nereye kadar el verirse çalisacagim. Artik yürüyemez hale gelirsem, tekerlekli sandalye ile gelirim. Bir tek merdiven çikma ve yürüyüste zorluk yasiyorum. Sinif ortaminda hiçbir zorlugu yok. Diger ögretmenlerimiz nasilsa biz de o sekildeyiz. Zaten bunun en büyük etmeni ögrencilerimizin o sekilde davranmasi. Çocuklarimiz bunun bilincinde davraniyorlar. O yüzden hiçbir zorlugunu yasamadim” dedi.