Kollari Olmayan Genç Kiz Hedeflerine Ayaklariyla Çizerek Ulasiyor

Konya’nin Beysehir ilçesinde dogan ve dogustan iki kolu olmayan 25 yasindaki Ayse Yilmaz, ilkokul egitimi sirasinda yazi yazmayi ayaklariyla basardi. Resim dersinde çizim yeteneginin diger arkadaslarindan daha fazla oldugunu fark eden Ayse Yilmaz, kendine hedef olarak resim alanini seçti. Ortaokul egitiminin ardindan ilçeden ailesiyle Konya’ya tasinan Yilmaz, gittigi lisenin meslek lisesi olmasi ve resim bölümünün olmamasi nedeniyle egitimi boyunca çizime ara verdi. Egitimini basarili bir sekilde tamamlayan genç kiz, evde can sikintisindan resim çizmeye tekrar basladi ve çocukluk hayali olan ögretmenlik meslegine bir adim daha yaklasarak Necmettin Erbakan Üniversitesi Güzel Sanatlar ve Mimarlik Fakültesi Resim Bölümü’ne kayit oldu. Su an üniversite 3’üncü sinifta okuyan Ayse Yilmaz’in hedefi üniversiteyi bitirip resim ögretmeni olarak, atölye açmak.

“Evde artik belirli bir süre sonra canim sikilmaya baslamisti, bir arayisa girdim”

Hayallerinden hiçbir sekilde vazgeçmedigini anlatan Ayse Yilmaz, “Ilkokul ve ortaokulda genellikle resmi yapiyordum. Daha sonra ortaokuldayken bir tane resim ögretmenim vardi. Onunla birlikte derse girdigimiz zaman böyle meyve falan çizdiriyordu. Arkadaslarimin içinde en güzel ben çiziyordum. Çok hosuma gidiyordu resim dersleri, çiziyordum aslinda o zamanlardan belliydi yetenegim oldugu ama tabii köy yerinde yasiyorduk biz. Oralarda da pek yani ilgilenmiyordum. Sonra liseye geçtim ve biraz ara verdik, resim dersimiz yoktu. Meslek lisesiydi benim bölümüm ve okul bitti. Tabii evde artik belirli bir süre sonra canim sikilmaya baslamisti. Bir arayisa girdim ve üniversiteye basladim. Basladiktan sonra kara kalem, yagli boya, akrilik gibi çalismalar sonrasi sulu boya teknigiyle devam ettik” dedi.



“Allah nasip ederse ögretmen olmayi planliyorum”

Engelleri atlamak için hedeflerinden vazgeçmedigini anlatan Yilmaz, “Ben ilkokula baslayacagimda mesela o dönemlerde ilçede ikamet ettigimiz için ’Yapamazsin koca sehir, sen nasil gideceksin? Okulda nasil yapacaksin?’ bu tarz söylemler oldu. Ama ben hiçbirine kulak asmadim. Önemli olan bu dönemi atlatabilmekti zaten benim için. Ben bu dönemi de atlattim. Su an üniversitede üçüncü sinifim, seneye de dördüncü sinif olacagim, daha sonra ise mezun olacagim. Allah nasip ederse ögretmen olmayi planliyorum” seklinde konustu.



“Insallah biyonik protez kollarima kavusabilirsem bir atölye açacagim”

Bütün ihtiyaçlarini ayaklari ile karsiladigini anlatan Ayse Yilmaz, “Ben zaten çocuklugumdan beri ayaklarimla yapiyorum her seyi. Bu aslinda içgüdüsel bir sey, egitimle ya da baska yapmadim. Beyin nasil ellerinizi kullanirken yönerge veriyorsa, benim de ayni sekilde ayaklarimi kullanirken veriyor. Ben çayimi, kahvemi, yemek yemegi ayagimla yapiyorum. Akliniza ne gelirse resmi de bu sekilde basardim. Ilerleyen dönemlerde insallah biyonik protez kollarima kavusabilirsem bir atölye açacagim. Ama bu atölye daha çok böyle engellilere yönelik olmasini planliyorum. Mesela çalisanlar ve ögrenciler engelliler olacak, bununla birlikte kendileri gibi olan insanlardan ders alacaklar” diye konustu.