O Mesleginin Belki De Tek Mekteplisi

1969 yilinda Gümüshane Sanat Okulundan mezun olan ve o dönem Kelkit ilçesinde ayakkabi fabrikasi açilacagina dair söylentiler üzere ailesi tarafindan 1977 yilinda Gida-Tarim ve Hayvancilik Bakanligi’nin Dericilik Arastirma ve Egitim Enstitüsüne gönderilen Ahmet Saygili, 1978 yilinda egitim enstitüsünün ‘kundura teknolojisi’ bölümünden mezun oldu. Sertifikasini aldiktan sonra Türkiye’nin çesitli bölgelerinde ayakkabi fabrikalarinda çalisan Saygili, 2005 yilinda emekli olarak geldigi Kelkit ilçesinde Osman Telli’ye ait 65 yillik ayakkabici dükkanini devraldi. Devraldigi dükkanin nostaljik yapisini bozmayan Ahmet Saygili, ayakkabiciligin mekteplisi oldugunu ve sagligi el verdikçe sürdürecegini söyledi.



“Makineler disinda hiçbir degisiklik yapmadik nostaljik havasini korusun diye”

Ayakkabicilik Egitim Enstitüsünde egitim aldiktan sonra ayakkabi fabrikalarinda çalisan Ahmet Saygili, “1969 yili Gümüshane Sanat Okulu mezunuyum. Istanbul Beykoz Ayakkabi Fabrikasina teknisyen olmak için gittim. burada belirli süreçlerin ardindan Ayakkabicilik Egitim Enstitüsü denilen okula gittim. Burada 1 buçuk yol boyunca ayakkabicilik ve dericilik üzerine egitim gördüm. Egitimden sonra aldigim sertifikayla Beykoz Ayakkabi Fabrikasina tekrar döndüm. Egitimlerden sonra Tercan Ayakkabi Fabrikasinda görevlendirildi. Ben ayakkabiciligin okulunu okudum. Benim okudugum okulun güçlü bir egitici kadrosu vardi. Dericilik ve ayakkabi imalati üzerine güçlü bir egitim aldik. Ayakkabi fabrikalarindaki çalismalarin ardindan emekli oldum ve Kelkit’e döndüm ve ayakkabi dükkani açtim. Bu dükkan 65 yillik, burada ayakkabicilik yapan Osman Telli isimli bir amcanin yeri. O belirli süre çalistirdi burayi 2005 yilinda ben devraldim. Buradaki makinelerin hepsini ben aldim. Makineler disinda hiçbir degisiklik yapmadik nostaljik havasini korusun diye” dedi.



“Ben ayakkabiciligin okulunu okudum, mektepliyim”

Ayakkabiciligin eskisi gibi revaçta olmadigini anlatan Ahmet Saygili, “Ayakkabicilik eskisi gibi revaçta bir meslek degil. Sadece geçinmek üzerine yapilan bir meslek. Uzun yillardir buradayim kimse çocugunu getirip de çirak yetistir demedi. Bizim zamanimizda bu isin okulu vardi. Ben okuldan mezun oldum. Simdi okul yok çirak yetismiyor. Çiraklar olmaza bu isi bizden sonra kim yapacak. Ben ömrümün yettigi kadar, gücümün yettigi kadar meslegimi sürdürmeyi düsünüyorum. Ailem beni o dönem Kelkit’te ayakkabi fabrikasi açilacak söylentisi üzerine ayakkabicilik okuluna gönderdi. Ayakkabicilik meslegi bir hastalik, o ise girdin mi çikamiyorsun. Adamin eski bir ayakkabisini kullanilir hale getirince o size bir zevk veriyor, haz duyuyorsunuz. Ben ayakkabiciligin okulunu okudum, mektepliyim. Sertifikami da Ingiliz bir profesörden aldim” diye konustu.