İnsan Ramazan'da Doyar

Ramazan ayındayız.
Sıradan bir gün, sıradan bir ay değil.
İnsan için ruhen ve bedenen bir balans ve bir mihenktir Ramazan.
Dünya alıkoyar insanı.
Meşgul eder, huzursuz eder.
Endişeleri ve kaygıları, akılları ve kalpleri, yük olur kendisine insanın…
Hırsları ve hedefleri karkas olur sırtlarında taşıdıkları.
İnsan derinleşir… Uzaklaşır... Kaybolur…
Ve Ramazan gelir, vesile olur.
Manayı bulur insan.
Dayanışma da… Yardımlaşma da… Paylaşma da…
Güzelleşir, değer bulur her nefes, her söz, her bakış ve her adım.
Çocukluğuna koşar insan…
Gözler çocukları arar, sahur ve iftar sofralarında…
Bir neşe, bir heyecan ve ilahi bir coşku sarmalar insanı.
Doyar insan, aç kaldığı insanlığına.
Bir el arar tutmak için, bir gönül arar girmek için, bir sofra arar oturmak için…
Ne de az şükrettiğimiz gelir de uzanamayız, sofralarımıza…
Şikayetsiz kalırız şikayetlerimize…
Ve;
Filistin'li, Sudan'lı Müslüman bir çocuğun açlığı ile bastırırız sahur ve iftar arasını.
Arakan'lı, Türkistan'lı Müslüman bir ailenin esareti ile kenetleniveririz ailemize…
Bol bol insan oluruz, doyarız insan olmaya.
Bilir misiniz? İnsan Ramazan'da doyar.