AYNI TOPRAĞIN, AYNI VİCDANIN İNSANLARIYIZ!

Ümit ÖZDEMİR

Ümit ÖZDEMİR

Bir milleti ayakta tutan yalnızca sınırları değil, o sınırlar içinde birbirine uzanan elleri, paylaşan yürekleri ve ortak değerleridir.
 
Bir toplumun gerçek gücü, ekonomik zenginliğiyle, askerî kudretiyle ya da sahip olduğu imkânlarla tek başına ölçülemez. Asıl güç, insanların birbirine ne kadar güvendiğinde, zor zamanlarda nasıl kenetlendiğinde ve farklılıklarına rağmen aynı geleceğe ne kadar sahip çıktığında gizlidir. Çünkü bir milleti millet yapan, aynı coğrafyada yaşamak değil; aynı kaderi paylaşabilmektir.
 
İslam`ın birlik ve beraberlik anlayışı da tam olarak bu hakikate dayanır. Peygamberimiz muminleri birbirine kenetlenmiş bir yapıya benzetmesi, dayanışmanın yalnızca güzel bir temenni değil, aynı zamanda ahlaki bir sorumluluk olduğunu ortaya koymuştur. Nitekim Kur`an-ı Kerim`de, “Hep birlikte Allah`ın ipine sımsıkı sarılın; bölünüp parçalanmayın.” (Âl-i İmrân, 103) buyrulur.
 
Bu ilahi çağrı, yalnızca aynı safta omuz omuza duran insanlara değil; hayatın her alanında birbirinin hukukunu gözetmesi gereken bütün insanlara yöneliktir.
 
Peki, bugün bu çağrının neresindeyiz?
 
Birbirimize tahammülümüzün azaldığı, insanların birbirini dinlemeden yargıladığı, küçük anlaşmazlıkların büyük kırgınlıklara dönüştüğü bir dönemde yaşıyoruz. Aynı sofraya oturan insanlar birbirinden uzaklaşabiliyor; aynı inancı paylaşanlar, farklı düşünceleri nedeniyle birbirini ötekileştirebiliyor. Oysa birlik, herkesin aynı düşünmesi değil; farklı düşüncelere rağmen birbirinin hukukuna saygı gösterebilmesidir.
 
Birlik, farklılıkları yok etmek değil; farklılıklarla birlikte yaşayabilme ahlakını geliştirmektir.
 
Ne var ki birlikten söz etmek kolay, onun gereğini yerine getirmek zordur. Çünkü gerçek birlik, yalnızca güzel sözlerle kurulmaz. Adaletle, merhametle, güvenle ve karşılıklı sorumlulukla inşa edilir. İnsanların birbirine güvenmediği, hakkın güçlüden yana eğildiği, menfaatin kardeşliğin önüne geçtiği bir yerde birlik söylemi zamanla anlamını kaybeder.
 
Kardeşlik, yalnızca birbirimize iyi günümüzde gülümsemek değildir. Asıl kardeşlik, bir insanın zor gününde yanında durabilmek, haksızlığa uğradığında hakkını savunabilmek ve başarısını kıskanmadan paylaşabilmektir. Başkasının acısını kendi derdimiz, başkasının sevincini kendi sevincimiz sayabildiğimiz ölçüde toplumsal dayanışmadan söz edebiliriz.
 
Üstelik birlik ve beraberlik yalnızca kişisel ilişkilerimizi ilgilendiren bir mesele de değildir. Aileden mahalleye, okuldan iş hayatına, sivil toplumdan devlet kurumlarına kadar her alanda güven ve dayanışmaya ihtiyaç vardır. İnsanların birbirine saygı duyduğu, emeğin değer gördüğü, sorumluluğun paylaşıldığı kurumlar güçlenir. Kırıcı dilin, kibirin, ayrımcılığın ve şahsi çıkarların belirleyici olduğu yapılar ise zamanla kendi içlerinde çözülmeye başlar.
 
Gençlerimize bırakacağımız en kıymetli miras, yalnızca maddi imkânlar değildir. Onlara adaleti, merhameti, vatan sevgisini, farklılıklara saygıyı ve ortak iyiyi gözetme bilincini de kazandırmalıyız. Çünkü değerlerini kaybeden bir toplum, imkânları artsa bile huzurunu korumakta zorlanır.
 
Bir de şu gerçeği unutmamak gerekir: Birlik, herkesin yükünü tek başına taşımak zorunda olmadığı bir toplum kurabilmektir. Kiminin omzunda geçim derdi, kiminin yüreğinde evlat kaygısı, kiminin hayatında görünmeyen mücadeleler vardır. Birbirimizin taşıdığı yükleri bilmeden hüküm vermek yerine, anlamaya çalışmalıyız. Bazen bir selam, bazen samimi bir destek, bazen de haksızlık karşısında gösterilen cesaret, bir insanın hayata yeniden tutunmasına vesile olabilir.
 
Unutmayalım ki aynı bayrağın gölgesinde yaşamak bir imkân, o bayrağın altında birbirimizin hukukunu korumak ise bir sorumluluktur. Aynı topraklarda bulunmak bizi komşu yapar; fakat adalet, merhamet ve samimiyet bizi birbirimize kardeş kılar.
 
Allah, milletimizin birliğini, ülkemizin huzurunu ve insanlığın kardeşliğini daim eylesin.