OKULLARDA NE OLUYOR? ÇOCUKLARIMIZI KİM BU HALE GETİRDİ?

Ümit ÖZDEMİR

Ümit ÖZDEMİR

Okullarda yaşanan şiddet olaylarını artık “çocuk kavgası” diyerek geçiştiremeyiz!

Bugün yumrukla başlayan kavga, yarın bıçakla, silahla sonuçlanabiliyor...

Sonra hep birlikte soruyoruz: “Bu çocuklar bu hâle nasıl geldi?”

Belki de önce kendimize sormalıyız: “Biz nerede yanlış yaptık?”

Mesele sadece okul güvenliği değil. Mesele, çocuklarımızın öfkeyi nasıl yönettiği, arkadaşına nasıl davrandığı ve insan hayatına ne kadar değer verdiğidir.

İslâm bize insan hayatının dokunulmazlığını öğretiyor. Kur`an, bir cana kıymanın bütün insanlığa kıymak gibi olduğunu bildiriyor. Hz. Peygamber ise gerçek gücü, öfke anında kendine hâkim olmakla tarif ediyor. O hâlde çocuklarımıza sadece ders değil, merhamet de öğretmeliyiz.

AİLE, “BENİM ÇOCUĞUM YAPMAZ” DEMEKLE SORUMLULUKTAN KAÇAMAZ

Belki de en zor konuşmamız gereken yer burası...

Çocuğumuz okuldan eve geldiğinde “Bugün derslerin nasıldı?” diye soruyoruz.

Peki hiç: “Bugün bir arkadaşının kalbini kırdın mı?”
diye soruyor muyuz? “Biri sana kötü davrandı mı?” diye soruyoruz.

Peki: “Sen bugün bir başkasına kötü davrandın mı?” diye soruyor muyuz?

Çocuğumuzun sınav notunu biliyoruz.
Ama kimlerle arkadaş olduğunu, sosyal medyada ne izlediğini, hangi dili kullandığını, öfkelendiğinde ne yaptığını bazen bilmiyoruz.
İşte burada anne babalara büyük bir sorumluluk düşüyor!

Çocuğumuzu sadece başarılı değil, iyi insan olarak yetiştirmek zorundayız.

Evde sürekli hakaret varsa, çocuk hakareti öğrenir. Şiddet varsa, şiddeti öğrenir. Her sorunun bağırarak çözüldüğünü görüyorsa, bağırmayı çözüm zanneder. Bu yüzden anne baba olarak çocuğa söylediğimizden çok, ona gösterdiğimize dikkat etmeliyiz.

Çünkü çocuk nasihatten önce davranışı kopyalar. Çocuğumuza “Arkadaşına vurma” deyip evde öfkemizi kontrol edemiyorsak, verdiğimiz mesajın hiçbir anlamı kalmaz.

Ve bir başka tehlikeli cümleyi de hayatımızdan çıkarmalıyız: “Benim çocuğum yapmaz.” Belki yapmaz. Ama yaptığında da ilk görevimiz çocuğumuzu savunmak değil, gerçeği görmek olmalı.

Çünkü iyi anne baba, çocuğunun her yaptığını savunan değil; yanlış yaptığında ona doğrusunu gösterebilen anne babadır.

PEKİ NE YAPACAĞIZ?

Kavgayı beklemeyeceğiz.

Sürekli kavga eden, tehdit eden, zorbalık yapan öğrenciler erkenden fark edilecek. Rehber öğretmen, aile ve okul birlikte hareket edecek.

Şiddete uğrayan çocuk yalnız bırakılmayacak.
Okullarda çocuklara öfke kontrolü, empati ve çatışmayı konuşarak çözme becerileri kazandırılacak.

Elbette okul güvenliği de güçlendirilecek. Ama bütün bunların yanında aileler de çocuklarının dünyasına daha fazla girecek. Telefonunu kontrol etmekten önce hayatını takip edecek.

Çocuğun arkadaşını tanıyacak, izlediği içerikleri bilecek ve en önemlisi, çocuğuyla konuşacak.

Çünkü bazen bir çocuğun yaptığı şiddetin arkasında, günlerdir kimsenin sormadığı bir soru vardır:

“Sen iyi misin?”

Biz çocuklarımızı yalnızca sınavlara hazırlamıyoruz.

Hayata hazırlıyoruz!

Bu yüzden okulun güvenliği kadar vicdanın güvenliğini de konuşmalıyız.

Kamera olacak...

Güvenlik olacak...

Kurallar olacak...

Ama bunların yanında anne-babanın ilgisi, öğretmenin rehberliği ve çocuğun vicdanı olacak. Çünkü bizim asıl hedefimiz sadece şiddetin olmadığı okullar değil; Bir öğrencinin diğerine zarar vermeyi aklından bile geçirmediği bir nesil yetiştirmek.

Çocuklarımızın elindeki kalemi koruyalım. Ama ondan önce, o kalemi tutan eli merhametle büyütelim.